Ευχή..

Ένιωσε λύπη γλυκιά, σαν κι αυτή που αφήνουν πίσω τους οι ξεχασμένοι παιδικοί έρωτες και οι σχολικές εκδρομές...

«Πουθενά δεν θα στεριώσεις» ... είπε! Και άξαφνα η ευχή έγινε ριζικό...
«Πουθενά δεν στέριωσα.. κι ας μετρούν πολλά τα χρόνια από τότε»... είπε εκείνη.. και ακόμα κουβαλάει την ευχή του..

Και το λιμάνι απέναντι φαντάζει μακρινό..

ο έρωτας

Παράξενο πράγμα ο έρωτας.

Έρχεται ξαφνικά με τυμπανοκρουσίες και σημαίες και φεύγει κρυφά σαν κλέφτης, χωρίς να τον καταλάβει κανείς..

Στον Παράδεισο έχω σημαδέψει ένα νησί
Απαράλλαχτο εσύ κι ένα σπίτι στη θάλασσα

Με κρεβάτι μεγάλο και πόρτα μικρή
Έχω ρίξει μες στ' άπατα μιαν ηχώ
Να κοιτάζομαι κάθε πρωί που ξυπνώ

Να σε βλέπω μισή να περνάς στο νερό
Και μισή να σε κλαίω μες στον Παράδεισο.

( Έτσι, τη κάθε μια χαρά τη χαίρομαι όλη ως πέρα ).
Μα έτυχε απόψε βλέποντας τη Δύση, να σκεφτώ
πως τάχατες η αγάπη μας θα σβήνε κάποια μέρα...
Κι' όπως απόψε ανάτειλαν του δειλινού τα ρόδα
χρυσόχρωμα, ροδένια, πορφυρά,
όπως κι' απόψε σβήνοντας φυλλορροούσαν όλα
είχα μια θλίψη τούτη τη φορά...